Στο φινάλε Του Λευτέρη Π. Παπαδόπoυλου

Φτάσαμε και στο φινάλε. Αύριο Ανυσίας της οσιομάρτυρος- τρέχα γύρευε δηλαδή- μεθαύριο κάλαντα για τους μικρούς και τράπουλες για τους μεγάλους και την Πέμπτη ο καινούργιος χρόνος, που υποτίθεται πως έρχεται «με τα δώρα, με τραγούδια και χαρά». Δεν είναι έτσι, όμως.
Όπως λέει και ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας!» (είναι και ο τίτλος του νέου μυθιστορήματός του). Γιατί, σίγουρα, έχουμε να τραβήξουμε πολλά το 2009, σε όλα τα επίπεδα. Και κυρίως στο οικονομικό.
Έχω μαζέψει ένα σωρό εφημερίδες, από τις 20 Δεκεμβρίου και δώθε. Στάχτη και μπούλμπερη κυριαρχούν σε κάθε τίτλο. Η οικονομική κρίση πλήττει όλο τον κόσμο. Και πολύ περισσότερο την Ελλάδα. Εδώ, δεν έχουμε πάρει χαμπάρι ακόμη τι σημαίνει ανεργία, πείνα, εξαθλίωση. Σε κανα - δυο μήνες, όπως εξηγούν οι αναλυτές, θα ΄ρθει η σειρά μας για να πληρώσουμε τη λέζα. Για την ώρα, πάντως, δεν έχω δει στην Αθήνα ανθρώπους να ψάχνουν για τροφή σε κάδους απορριμμάτων, όπως συμβαίνει στη Γαλλία του μεγάλου εραστή Νικολά Σαρκοζί. Πέθανε και ο Χάρολντ Πίντερ. Ένας μεγάλος συγγραφέας. Ένας γενναίος άντρας. Ένας διανοούμενος που πέταξε στα μπάζα τους αρχιτρομοκράτες Μπους και Μπλερ, κατηγορώντας τους με παρρησία ως εγκληματίες πολέμου. Είχα την ευτυχία να του σφίξω το χέρι και ν΄ ανταλλάξω μαζί του μερικές φράσεις, στο σπίτι του Σεραφείμ Φυντανίδη, πριν από τρία χρόνια. Με την απώλειά του, πραγματικά, όλοι οι δημοκράτες γίνονται φτωχότεροι.
Έλεγα πιο πάνω ότι μαζεύω εφημερίδες από τις 20 του μηνός. Μαζεύω, όμως, συγχρόνως και πληροφορίες για το τι γίνεται στο μέτωπο του τζόγου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα εκατομμύρια χάνονται κάθε μέρα σε μπαρμπουτιέρες, σπίτια, λέσχες, καζίνα και βέβαια σε λαχεία, Τζόκερ, Προ-πό κ.λπ. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεπαγιάζουν και δεν έχουν να φάνε, αλλά την ίδια στιγμή διάφοροι αστέρες των επιχειρήσεων, της πολιτικής, της νυχτερινής ζωής, του ποδοσφαίρου και της διαπλοκής, «του δίνουν να καταλάβει» στην πράσινη τσόχα.
Κι όταν λέω «πράσινη τσόχα», δεν εννοώ μόνο τη χαρτοπαιξία. Εννοώ κυρίως το μπαρμπούτι. «Να στρώσουμε κουβέρτα/ να τους τα πάρουμε» που έλεγε το παλιό ρεμπέτικο. Και «κουβέρτα» είναι οποιαδήποτε λεία επιφάνεια, στην οποία μπορεί ο παίκτης να ρίξει τα ζάρια, για τις πολυπόθητες «εξάρες», τις «τριάρες», το «έξι- πέντε» κ.λπ. Με την ευκαιρία, θέλω να ξαναπώ ότι το μπαρμπούτι, με «σωστά» ζάρια, είναι το πιο τίμιο παιχνίδι. «Ο κιμάς κόπτεται παρουσία του πελάτου». Το κράτος όμως, επειδή δεν εισπράττει φόρους, δεν παίρνει δηλαδή γκανιότα όπως λέμε στα καφενεία, ούτε που ν΄ ακούσει για μπαρμπούτι. Ποινικό αδίκημα.
Κατά τα άλλα, αυτοκίνητα καίγονται κάθε νύχτα, οι καταλήψεις συνεχίζονται, νέα συλλαλητήρια ξεκινάνε μετά τις γιορτές και η Αστυνομία ψάχνει και ξαναψάχνει, μπας και ρίξει λίγο φως στο σκοτάδι της επίθεσης των τεσσάρων (ή τριών) με τα δύο Καλάσνικοφ, εναντίον της κλούβας των ΜΑΤ, έξω από την Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Δύσκολες μέρες, χωρίς αμφιβολία. Με τον ψηφισμένο προϋπολογισμό να αναθεωρείται οσονούπω και τον Καραμανλή να μην αφήνει τίποτα να διαρρεύσει εν όψει του επί θύραις «ευρύτατου ανασχηματισμού». Ή της αναδόμησης, όπως θα έλεγε ο Αντρέας...
ΥΓ: Δεν προλάβαμε να πούμε «χρόνια πολλά» για τα Χριστούγεννα και η Μέση Ανατολή γέμισε πάλι αίμα. Νεκροί 230, τραυματίες πάνω από 700. Με το ΟΚ του Μπους στους Ισραηλινούς για τους νέους βομβαρδισμούς και τον Ομπάμα να κάνει το κορόιδο...

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ