Στον δρόμο χωρίς δίχτυ ασφαλείας

Αντιμέτωπη με τον «εφιάλτη» της ανεργίας είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί σε λίγες ημέρες η μητέρα τριών παιδιών κ. Αλεξάνδρα Μελιδώνη. Τα τελευταία 7 χρόνια εργαζόταν στο εργοστάσιο της Frigoglass στην Κάτω Αχαΐα. Πριν από λίγες ημέρες όμως η πολυεθνική εταιρεία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να μειώσει το προσωπικό. «Με τον μισθό των 900 ευρώ που παίρνω τα φέρνω δύσκολα βόλτα. Πόσω μάλλον τώρα που θα είμαι άνεργη και θα έχω να σπουδάσω ένα παιδί και να πληρώσω τα φροντιστήρια του άλλου. Είναι αδύνατον να βρω άλλη δουλειά, καθώς η Αχαΐα είναι από τους νομούς που έχουν πληγεί περισσότερο από την ανεργία. Οι περισσότερες γυναίκες της ηλικίας μου δυσκολεύονται να βρουν δουλειά». Σύμφωνα με το Σωματείο των Εργαζομένων, η εταιρεία τούς είχε θέσει το δίλημμα:
να συμπληρωθεί ο αριθμός των 120 εργαζομένων για εθελουσία έξοδο- από τους συνολικά 210- έως τις 6 Φεβρουαρίου, αλλιώς κάθε μήνα θα προχωρούσε σε απολύσεις που θα αντιστοιχούσαν στο 2% του ανθρώπινου δυναμικού.

Σε απόγνωση βρίσκεται και ο συνάδελφός της κ. Θεμιστοκλής Σπατιούτης: «Είδα πέρυσι το σπίτι μου να καταστρέφεται από τον σεισμό. Τώρα ήρθε και η ανεργία να με αποτελειώσει. Πώς θα βρω άλλη δουλειά, αφού σε όλη τη βιομηχανική ζώνη της Πάτρας το ένα εργοστάσιο μετά το άλλο κάνουν απολύσεις;».
Απαισιόδοξοι είναι και αρκετοί άλλοι εργαζόμενοι. Κι αυτό διότι οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι σε περίπτωση που μείνουν άνεργοι θα δικαιούνται πενιχρές παροχές και διευκολύνσεις από την Ελληνική Πολιτεία. Στην Ελλάδα το επίδομα ανεργίας που δίνεται είναι το 50% του κατώτατου μισθού. Το ανώτατο ποσό που μπορεί να πάρει ένας άνεργος στην Ελλάδα είναι 430,75 ευρώ και έχει διάρκεια μόλις ενός έτους.
«Είναι πολύ χαμηλή επιδότηση και ως προς το ύψος της αλλά και ως προς τη διάρκειά της» λέει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής κ. Γιάννης Κουζής, καθηγητής Εργατικού Δικαίου και σύμβουλος στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Και συνεχίζει: «Στην Ελλάδα το επίδομα χορηγείται το ανώτερο για 12 μήνες. Αντίθετα, σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπου είναι αναπτυγμένο το κοινωνικό κράτος, το επίδομα ανεργίας χορηγείται ακόμα και για 3 ή 5 χρόνια. Για παράδειγμα στη Δανία η Πολιτεία παρέχει στον άνεργο επίδομα ίσο με το 80% του μισθού του για 4 χρόνια. Ανάλογες είναι οι παροχές και στην Ολλανδία ή το Βέλγιο».

Οι απροστάτευτοι

Εκτός παροχών μένουν αρκετές κατηγορίες εργαζομένων, λέει ο κ. Κουζής, όπως ελεύθεροι επαγγελματίες ή εργαζόμενοι που οδηγούνται σε οικειοθελή αποχώρηση από την εργασία.
Ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου κ. Αλέξης Μητρόπουλος τονίζει από την πλευρά του πως το πιο μελανό σημείο για την Ελλάδα είναι ότι «ο χρόνος της ανεργίας δεν υπολογίζεται. Δηλαδή δεν είναι συντάξιμα τα χρόνια της ανεργίας όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Όσο για το ύψος του επιδόματος, ο κ. Μητρόπουλος τονίζει ότι μπορεί σήμερα να βρίσκεται στο 50% του κατώτατου μισθού, θα μπορούσε όμως να είναι στα 2/3 του μισθού «εάν εφαρμοζόταν ένας νόμος του 1994 που το είχε προβλέψει».
Σε ό,τι αφορά την υγειονομική περίθαλψη, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν συνδέεται με την εργασία. Αυτό σημαίνει ότι οι άνεργοι έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ακόμα κι όταν σταματούν να επιδοτούνται από τις χώρες τους. Στην Ελλάδα παρέχεται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους ανέργους για όσο διάστημα παίρνουν τα επιδόματα. Δικαίωμα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης έχουν οι μακροχρόνια άνεργοι υπό προϋποθέσεις, μέσω προγράμματος του ΛΑΕΚ. Ελάχιστοι όμως κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος καθώς το αγνοούν.