Φεύγει κι αφήνει πίσω του συντρίμμια

Τoυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡ. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ gpapachristos@dolnet.gr

O άνθρωπος είναι όπως τον μάθεις. Τον γέννησες πρίγκιπα; Πρόβλημα δικό σου κι εμείς δεν φέρουμε την παραμικρή ευθύνη- στρώσε τον δρόμο του με ευκολίες, γιατί αυτός στα εύκολα έχει μάθει. Τα δύσκολα δεν τα ξέρει, και μεταξύ μας καλά κάνει και δεν τα ξέρει. Άλλωστε, οι πρίγκιπες γι΄ αυτό είναι πρίγκιπες. Για να τα ΄χουν όλα στο χέρι. Το βλέπεις πάνω του, ρε παιδί μου. Την έννοια δουλειά, εργασία, πώς το λένε, δεν την ξέρει. Κάτι έχει ακούσει, κάτι του έχουν πει, αλλά «το μυστρί, το πηλοφόρι» του φέρνουν κάτι σε εξωτικό. Σε κάτι το αλλούτερο. Κάτι που δεν το χωράει ο νους του. Και το στιλό επίσης, και η κάρτα προσέλευσης, και το ένσημο...
«Τι είναι το ένσημο, καλέ μπαμπά;». «Τι να σου πω, παιδί μου. Μήπως ξέρω κι εγώ; Κάτι κολλάνε κάπου, αλλά τι και πώς, θα σε γελάσω και δεν θέλω». Τι να πει κι ο έρμος ο πατέρας, ότι, παιδί μου, ούτε εγώ δούλεψα ποτέ στη ζωή μου, στον προθάλαμο του μπάρμπα σου καθόμουν και έβλεπα τον κόσμο που μπαινόβγαινε; Δεν το λες στο παιδί, διότι το παιδί έχει μια άλφα εικόνα για τον πατέρα, πρότυπο που λέμε κι εμείς οι γνώστες της ψυχολογίας (κρυφό ταλέντο) και δεν πρέπει να τη χαλάσει...

Η χώρα είναι σε πυρετό

Τον ρώταγε δεν τον ρώταγε τον μπαμπά του ο Κώστας για το τι είναι ένσημο και τι τους πιάνει όλους αυτούς και τρέχουν κάθε πρωί με την ψυχή στο στόμα να προλάβουν το λεωφορείο να πάνε στη δουλειά, η ουσία είναι πως εκείνος δεν δούλεψε ποτέ του. Πο-τέ του! Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα. Η χώρα είναι σε πυρετό, περνάει κοκκύτη, έχει ιλαρά, ανεμοβλογιά, μαγουλάδες, την έχει πιάσει τρελή καταρροή, τρέχουν μάτια και μύτες, αλλά ο πρόεδρος Κώστας, απτόητος. Μία σύσκεψη την ημέρα και πολύ της είναι (της χώρας)! Μία, ορκίζομαι στον Θεό που όλα τα βλέπει κι όλα τα καταγράφει εκεί πάνω που είναι και όσο να πεις, θέλει κι Αυτός να κάνει ένα διάλειμμα, να γελάσει ο Πανάγαθος- μαυρίζει η ψυχή του με την υπόλοιπη υδρόγειο, κάποια στιγμή θέλει να ξεδώσει. «Τι ώρα είναι τώρα, Αρχάγγελε;» «Μία, Κύριε των Πάντων, ό τα πάντα με σοφία εποίησας». «Άντε βρε, γύρνα το κουμπί να δούμε Ελλάδα, να γελάσει το χειλάκι μας λιγάκι». Και πατάει το κουμπί ο Αρχάγγελος, και να τα γέλια ο Πανάγαθος, θα «λυθεί» καμιά μέρα και θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε...

Με κανέναν δεν θέλει να μιλάει

Τον Πανάγαθο, να πω την αλήθεια, δεν τον φοβάμαι τόσο. Τον πρόεδρο Κώστα φοβάμαι, που επιμένει στην εξουσία ενώ βλέπει- το καταλαβαίνει, δεν μπορεί- ότι τα πράγματα είναι πολύ πάνω από τις δυνάμεις του. Ότι κάθε μέρα συμβαίνει κάτι που από μόνο του είναι ένα βουνό. Κι εκείνος δεν έχει καθόλου όρεξη. Μα καθόλου λέμε. Θα ήταν ευτυχής να καθόταν σπίτι του, να έβλεπε ταινίες, να έπαιζε με τα παιδάκια του και να μην είναι αναγκασμένος να μιλάει με τον Μαρκογιαννάκη, τον Προκόπη, την Ντόρα, τον Μεϊμαράκη ή τον Ζαγορίτη. Θα μου πεις ότι άμα είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή του, τώρα θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα γι΄ αυτόν. Δεν το ξέρω, δεν μπορώ να κρίνω. Αλλά επειδή στους περισσότερους από μας κανείς δεν μας χάρισε ποτέ τίποτε και όλο στα δύσκολα είμαστε, κάτι τέτοια μας ακούγονται σαν ήχοι από άλλον πλανήτη. Αλλά εδώ το θέμα είναι σοβαρό και η κατάσταση δύσκολη. Θα πάρω τη βοήθεια του κοινού, το 50-50, δεν ξέρω, γιατί δεν θέλω να βγω έξω από το παιχνίδι, να χαρεί ο Μητσικώστας (γεια σου, Γιωργάκη!).

Μόνο τα κακά θα τον θυμίζουν

Λοιπόν, το ερώτημα είναι σαφές: φεύγει αύριο ο Κώστας και όλο το «τσίρκο Μεντράνο» του οποίου ηγείται. Πείτε μου ένα (αριθμός 1) θετικό στοιχείο για το οποίο θα τον θυμόμαστε. Προσοχή θετικό λέμε, όχι αρνητικό. Αν ήταν αρνητικό, ήξερα κι εγώ, δεν χρειαζόταν να προσφύγω στη βοήθεια του κοινού. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω: κουμπάροι, ομόλογα, υποκλοπές, Πακιστανοί, κομματικοποίηση, Βατοπέδι, οικονομία, ελληνοτουρκικά, Παιδεία, «δεκεμβριανά», αγροτικά- όχι δεν θέλω, αυτά μπορεί να σου τα αραδιάσει και η φουκαριάρα η μάνα μου που βλέπει μόνο τηλεόραση για να ενημερωθεί. Θετικό θέλω. Υπάρχει; Έλα, σκεφτείτε, έλα πείτε μου, ντε. Δεν υπάρχει. Αυτός ο πρωθυπουργός θα φύγει από την εξουσία και η Ιστορία θα τον καταγράψει ως τον πρωθυπουργό του «τίποτε». Όλοι οι προηγούμενοι κάτι άφησαν. Ο Σημίτης τα έργα και την ΟΝΕ, ο Ανδρέας Παπανδρέου ο τεράστιος έκανε την Ελλάδα σύγχρονο κράτος, ο Μητσοτάκης πέτυχε, έστω κι από την ανάποδη, την εθνική συμφιλίωση, ο θείος του Κώστας μάς έβαλε στην ΕΟΚ, ο Ράλλης έκανε τη μεταρρύθμιση στην Παιδεία. Ετούτος εδώ έκανε μια τεράστια τρύπα στο νερό. Να τι έκανε...

Κορόιδεψε τους Κρητικούς

Εγώ με τον κύριο Μαρκογιαννάκη δεν έχω πάρε- δώσε. Βασικά δεν μ΄ αρέσει, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα. Δικό του είναι ότι δεν έχει τρόπους. Δεν μπορεί να καλεί τους Κρητικούς να έρθουν στην Αθήνα κι όταν εκείνοι του ξημερώνονται στο λιμάνι, να στέλνει επιτροπή υποδοχής τα ΜΑΤ με τα χημικά και τα δακρυγόνα. Δεν γίνεται. Είναι σαν να σε καλώ σπίτι μου και με το που ανοίγει η πόρτα να σε πλακώνω στις γρήγορες με το σκουπόξυλο. Εσένα πώς θα σου φαινόταν αυτό; Είναι ωραίο πράγμα; Δεν είναι. Επίσης, δεν είναι ωραίο πράγμα να λέει ψέματα. Διότι πρώτον, όλοι οι Κρητικοί που ήταν στο λιμάνι ΔΕΝ ήταν Πασόκοι. Και δεύτερον, όσοι ήταν Πασόκοι δεν ήταν οι φανατικοί που ισχυρίζεται ότι έκαναν προ ετών τις καταλήψεις στις Νομαρχίες Χανίων και Ηρακλείου. Τι νόημα έχει αυτό που κάνει;