[Υγεία] Τενοντίτιδα: Η μοντέρνα πάθηση και τρόποι αντιμετώπισης

Η τενοντίτιδα, πάθηση που ταλαιπωρεί ολοένα και περισσότερο κόσμο, οφείλεται σε φλεγμονή των τενόντων και προκαλείται από συνεχή μυϊκή υπερλειτουργία. Η επώδυνη αυτή κατάσταση δεν κάνει ηλικιακές διακρίσεις και «χτυπάει» όσους κάνουν μία επαναλαμβανόμενη κίνηση για μεγάλο διάστημα, δηλαδή τους χρήστες υπολογιστών και άλλων μηχανημάτων, τους αθλητές, ακόμη και άτομα που κάνουν καθιστική ζωή. Τα συμπτώματά της είναι ο δυνατός πόνος (στον καρπό, στον αγκώνα, στον ώμο, στο γόνατο, στην κνήμη, στον αστράγαλο) σ’ όλο το μήκος ενός τένοντα ή ενός μυός. Η διάγνωσή της γίνεται με κλινικές εξετάσεις, όπως ακτινογραφίες ή υπέρηχοι. Στη συνέχεια οι γιατροί επιλέγουν τη θεραπεία που θα ακολουθήσει ο ασθενής. Ανάμεσα στις θεραπείες, οι πιο γνωστές είναι:

Ξεκούραση: Αν η τενοντίτιδα διαγνωστεί στα αρχικά της στάδια, θεραπεύεται ευκολότερα. Σε αυτό το στάδιο ο γιατρός θα σας συστήσει απλά να ξεκουραστείτε. Αν όμως δεν δώσετε σημασία στα πρώτα συμπτώματα ή δεν αναπαύσετε τον πάσχοντα τένοντα, μπορεί να χρειαστεί να μείνετε για εβδομάδες εκτός εργασίας ή ενδεχομένως να κάνετε χειρουργική επέμβαση.

Μεσοθεραπεία: Η θεραπεία αυτή συστήνεται κυρίως σε αθλητές που πάσχουν από τενοντίτιδα, στους οποίους οι γιατροί κάνουν τοπικά ενέσεις με αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η κατανάλωση αυτών των φαρμάκων από το στόμα αποφεύγεται γιατί προκαλούν κακό στο στομάχι.

Υπέρηχοι: Η τεχνική των υπέρηχων εφαρμόζεται από φυσιοθεραπευτές και κινησιοθεραπευτές και βοηθάει στην ανακούφιση από τους πόνους.

Φάρμακα: Οι γιατροί συνταγογραφούν αντιφλεγμονώδη φάρμακα (σ’ όσους δεν έχουν πρόβλημα με το στομάχι τους) και αναλγητικά σ’ όσους δεν μπορούν να κοιμηθούν καλά το βράδυ εξαιτίας του πόνου.

Κορτικοειδή: Τα κορτικοειδή φάρμακα έχουν άμεση αντιφλεγμονώδη δράση, αλλά θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με σύνεση. Μόλις μειωθεί ο πόνος πρέπει να σταματάει και η χορήγησή τους.

Χειρουργική επέμβαση: Σε περίπτωση που η θεραπεία με φάρμακα και υπέρηχους δεν φέρει αποτελέσματα, πρέπει να γίνει χειρουργική επέμβαση με νυστέρι ή με ενδοσκόπηση.

ΠΗΓΗ