Θρύλος μας, θρήνος τους!

Τι να πεις γι' αυτά τα παιδιά. Τι να πεις γι' αυτόν τον τελικό. Πώς να χαρακτηρίσεις αυτές τις "ερυθρόλευκες" ψυχές που χάνουν, τελειώνουν, πεθαίνουν αλλά αίφνης ανασταίνονται και με φλόγα που καίει τα πάντα στο διάβα της, "καίνε" τα όνειρα κάθε αντιπάλου. Είναι όλοι τους ψυχάρες, είναι όλοι τους Ολυμπιακάρες, είναι όλοι τους καλύτεροι από τον όποιο αντίπαλο, στην καλύτερη βραδιά από την ίδρυσή του! Και χίλια λιοντάρια δεν έχουν τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο Ολυμπιακός, οι παίκτες του, ο προπονητής του (κι ας φλερτάρει με το λάθος σχεδόν καθημερινά) η διοίκησή του που πιστώνεται ότι δεν μπορεί να εξοικειωθεί ποτέ μα ποτέ με τη λέξη ήττα!

Όσα σφάλματα κι αν έχει κάνει ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν είναι απλά ο κορυφαίος πρόεδρος στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά ο μοναδικός πρόεδρος σε όλον τον κόσμο που θέλει μόνο να νικά. Και αυτή του την ανίατη αλλά τόσο. υπέροχη αρρώστια την έχει εμφυσήσει στον τελευταίο παίκτη στην άκρη του πάγκου, την έχει μεταλαμπαδεύσει στον τελευταίο φίλαθλο στην άκρη του καναπέ και την έχει μεταδώσει στον τελευταίο. αντίπαλο σε οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας.

Με τον ιό της ασθένειάς μας, πεθαίνουμε κάθε αντίπαλο! Ακόμη και η ΑΕΚ του φετινού τελικού, η κορυφαία ΑΕΚ από την ίδρυσή της, εκείνη που διψούσε να κερδίσει τρόπαιο έναντι του. κορεσμένου Ολυμπιακού, πέθανε όταν νόμισε ότι μας είχε στείλει στα. θυμαράκια! Ο Θρύλος ποτέ δεν πεθαίνει. Και αντιθέτως με την. Ελλάδα δεν ξαποσταίνει καθόλου και ποτέ! Ο Θρύλος μας είναι ο θρήνος όλων των άλλων. ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ. ΠΑΙΚΤΕΣ, ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟ.
gavros