Μαίρη Χρονοπούλου:«Προσευχηθείτε για μένα»

Tο βράδυ της 28ης Μαρτίου, στις 20.30, στην «Ώρα της Γης», η Μαίρη Χρονοπούλου, καθη­λωμένη τα τελευταία χρόνια σε αναπηρικό καροτσάκι, έσβησε τα φώτα και άναψε ένα κερί. Κοντοστάθηκε στο παράθυρο, για να δει αν οι γείτονες είχαν κάνει...
κάτι αντίστοιχο. Από μια απροσεξία, το κερί έπεσε στη νάιλον νυχτικιά της και τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Νοσοκομεία, ασθενοφό­ρα, φάρμακα, επεμβάσεις και πολλή ταλαιπωρία για το έτσι κι αλλιώς κατα­πονημένο σώμα της ηθοποιού.

Πριν από ενάμιση μήνα, πήρε εξιτή­ριο, με την ελπίδα ότι ο χρόνος που θα μεσολαβήσει ως την επόμενη επέμβα­ση δεν θα είναι πολύς. «Πρέπει να κλεί­σουν πρώτα οι πληγές. Τα εκτεταμένα εγκαύματα έχουν συρρικνώσει την επι­φάνεια του δέρματος, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί πολύ μεγάλες ου­λές» λένε οι γιατροί.





Για πρώτη φορά μετά την τραγική πε­ριπέτειά της, η Μαίρη Χρονοπούλου μιλάει για όλα αυτά που σκέφτεται και για εκείνα που φοβάται. Η φωνή της στην άλλη άκρη της γραμμής μόλις και μετά βίας ακούγεται. Έχει, όμως, εκεί­νο το ηχόχρωμα και τη χροιά που την έκαναν διάσημη και έμεινε διαχρονι­κή στα αφτιά μας.



Υπήρξε κάποιος από τον καλλιτεχνι­κό χώρο που σας επισκέφτηκε; Δέχε­στε επισκέψεις όλο αυτό το δύσκολο διάστημα;

Όχι, κανείς. Όπως ξέρετε, όλο αυτό το διάστημα έχω αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν έχω κρατήσει παρά μόνο ελάχιστες επαφές από τον καλλιτεχνικό χώρο. Δεν δέχο­μαι επισκέψεις. Νιώθω πολύ άσχημα η ίδια. Είμαι σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση.



Πότε είναι προγραμματισμένη η επό­μενη επέμβαση;

Δεν γνωρίζω ακόμη το ακριβές χρο­νικό διάστημα που θα πραγματοποιη­θεί. Θα ήθελα το συντομότερο δυνατό, αλλά εξαρτάται από το γιατρό μου.



Ονειρεύεστε τη στιγμή που θα ανέβε­τε στη σκηνή ξανά;

(Μια σιωπή λίγων δευτερολέπτων με κάνει να σκεφτώ αν έκανα σωστά που τη ρώτησα.) Όχι, το μόνο που με εν­διαφέρει είναι να γίνω καλά. Να μην πονάω. Θέλω να σταθώ στα πόδια μου. Να κοιμηθώ ένα βράδυ χωρίς να ξυ­πνήσω από τους πόνους. Δεν σκέφτο­μαι σκηνές και τέτοια. Πότε θα επιστρέ­ψω... Όχι τέτοια. Όχι πια. Ξέρω ότι έχει τελειώσει. Όσο κι αν με πονάει αυτό. Όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ. Θα συνεχίσω, όμως, να το σκέφτομαι και να ελπίζω. Ποτέ δεν θα σταματήσω να ελπίζω.



Όλον αυτό τον καιρό τι σκέφτεστε;

Τίποτα, να γίνω καλά. Επίσης, ένα «γι­ατί;». Γιατί να συμβεί αυτό... Γιατί να το πάθω αυτό...



Ποιος είναι στο πλευρό σας συνέ­χεια; Έχετε ανθρώπους οι οποίοι σας φροντίζουν;

Μονίμως έχω τη βοήθεια γυναικών που φροντίζουν να μη μου λείψει τί­ποτα. Δεν μπορώ να κάνω βήμα χωρίς τις κοπέλες αυτές.



Τι είναι θα λέγατε σε όλους αυτούς που θα ήθελαν να μάθουν νέα σας, νοιάζονται για εσάς, σας αγαπούν;

Ευχαριστώ πολύ τον κόσμο, μέσα από την καρδιά μου, όλα αυτά τα χρόνια για την πίστη τους και την αφοσίωσή τους σε μένα. Αυτή τη στιγμή το μόνο που θέλω να ζητήσω είναι να προσευχηθεί­τε για μένα. Να σας νιώθω δίπλα μου. Να περάσει σύντομα όλο αυτό το κακό που με βρήκε για μία ακόμη φορά.

http://www.yupi.gr




ευχαριστούμε για την επίσκεψη