Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ :
Γιατί αυτό που κάποτε ξεκίνησε ανάμεσα στον Γιώργο Σουφλιά και τον Aρη Σπηλιωτόπουλο ως «μία όμορφη φιλία» (από την περίφημη φράση του Ρικ προς τον αστυνόμο Ρενώ, στο τέλος της «Καζαμπλάνκα») έχει καταλήξει σήμερα στην ψυχρότητα; Τι μπορεί να χωρίζει δύο πολιτικούς, όταν τους ενώνει ο κοινός νους;
Ενα μέρος της απάντησης βρίσκεται στο εξής περιστατικό από το υπουργικό συμβούλιο μετά τις ευρωεκλογές:................
Καθώς οι συμμετάσχοντες αποχωρούσαν και συνωστίζονταν στην στενή έξοδο, ο καθένας μπορούσε να ακούσει τον Γ. Σουφλιά (για τον οποίον είναι γνωστό ότι, λόγω προβλήματος με την ακοή του, συνηθίζει να μιλάει δυνατά) να διαμαρτύρεται εντόνως σε έναν συνάδελφο του, επειδή καθυστερεί η προαγωγή κάποιου ανωτέρου υπαλλήλου, που τυγχάνει ένας από τους πολλούς προστατευομένους του. (Ο αποδέκτης των διαμαρτυριών αντιδρούσε κατάπληκτος: «Εγώ; Ψυχούλα μου, εγώ;»...)
Ασήμαντο αφ’ εαυτού, χαρακτηριστικό όμως της παλαιοκομματικής νοοτροπίας του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, ο οποίος ακολουθεί τη ρωμαϊκή παράδοση να φροντίζει καλά τους «clientes» του (δηλαδή, τους πελάτες του – η πολιτική των πελατειακών σχέσεων έχει τις ρίζες της στη Ρώμη).
Ακούω, συγκεκριμένα, ότι η ψυχρότητα επήλθε, αφότου ο νυν υπουργός Παιδείας δεν ανανέωσε τη θητεία του καθηγητή Πάνου Σιαφαρίκα ως προέδρου της διοικούσης επιτροπής του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και τον αντικατέστησε με έναν άλλον καθηγητή, τον Χαράλαμπο Κοκκώση.
Το ουσιώδες εδώ είναι ότι ο μεν κ. Σιαφαρίκας είναι από τη Λάρισα (τη βαρωνία του Γ. Σουφλιά), ο δε κ. Κοκκώσης είναι παλιός και δοκιμασμένος συνεργάτης του Α. Σπηλιωτόπουλου από το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης.
Oμως, η σημαντικότερη αιτία της διάστασης εντοπίζεται στην γενικότερη πολιτική κατάσταση, που ωθεί τους βασικούς υπουργούς της κυβέρνησης να ακολουθούν προσωπικές στρατηγικές. Ο Aρης, ιδίως αφ’ ότου προήχθη σε υπουργό Παιδείας, αυτονομήθηκε και ο Γ. Σουφλιάς, ως εκπρόσωπος της παλιάς σχολής της πατριαρχίας, δεν ανέχεται αυτόνομους...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου