Σπουδαία ή όχι, η ουσία είναι ότι την πατήσαμε σαν χάνοι και δεν καταλάβαμε ότι της «επιτυχίας» ακολουθούσε σετάκι χουντικής έμπνευσης που μας γυρνάει- μέρες που ΄ναι, επέτειος της αποκατάστασης της Δημοκρατίας- καμιά 35αριά χρόνια πίσω, τότε που δεν υπήρχαν αυτά, αλλά υπήρχε ο χωροφύλακας που σε έπαιρνε από κοντά και έστηνε αυτί να μάθει τι λες. Και μάτι να δει τι κάνεις. Τώρα εξελίχθηκε το πράγμα και αυτή τη δουλειά δεν την κάνει ο χωροφύλακας, την κάνουν τα μηχανήματα- από κάμερες, μέχρι «κοριούς», απ΄ όλα διαθέτει το κατάστημα. Απ΄ όλα. Μόνο δημοκρατία δεν βλέπω να διαθέτει σε λίγο. Γιατί άμα μου λες εμένα ότι οι κάμερες θα λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο και άνευ της παρουσίας εισαγγελέα ή ότι άμα περάσω με κόκκινο θα μου πάρεις δείγμα DΝΑ για να με έχεις τον εγκληματία στα αρχεία σου, όσο να πεις, ένα σύγκρυο με πιάνει, κι ας μην έχω κάνει τίποτε παράνομο...
Μια διαδήλωση για την τιμή των όπλων
Ούτε καν... δεσμό («παράνομος κι αν είναι ο δεσμός μας» και λοιπά για τους μυημένους). Αλλά μπορείς να το δεχτείς όλο αυτό το πράγμα, αδιαμαρτύρητα στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας; Λογικά δεν μπορείς. Εκτός κι αν είσαι πλέον σε κατάσταση αφασίας. Ή έχεις παραπλανηθεί. Δεν θέλω να πιστεύω ότι συμβαίνει το ένα ούτε το άλλο, σε ό,τι μας αφορά. Γιατί αυτή η απραξία με την οποία παρακολουθεί η κοινωνία την επιβολή όλου αυτού του κατάφωρα αντιδημοκρατικού και επικίνδυνου για τις ατομικές ελευθερίες πακέτου, με ανησυχεί. Με προβληματίζει. Με κάνει να νιώθω άβολα.
Συγγνώμη, μας έχει συμβεί κάτι ως κοινωνία που μου έχει διαφύγει; Διότι σε άλλες εποχές, όπως και να το κάνεις, όπως και να το πεις, μια διαδήλωση για την τιμή των όπλων θα την κάναμε. Μια ανακοίνωση πέντε- δέκα πνευματικών ανθρώπων θα έβγαινε. Μια κορυφαία πράξη αντίδρασης θα συνέβαινε. Τώρα; Τώρα σιωπή. Απόλυτη. Να μην ακούω άχνα ρε παιδί μου, πώς το λένε...
Η σκληρή πραγματικότητα
Δεν ακούς, γιατί δεν υπάρχει. Το τραγούδι του Παπλάζογλου «απόψε σιωπηλοί» το ξέρεις; Εκείνο που λέει «δεν θέλω να ΄μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί/θέλω να μη θυμάμαι/ούτε που πας και ποια είναι αυτή/θέλω ένα όνειρο μονάχα να ΄ναι»; Ε, έτσι ακριβώς. Αλλά όνειρο δεν είναι, η σκληρή πραγματικότητα είναι όλο αυτό που είδες. Και ζορίζεσαι άσχημα. Και λες γιατί να το περάσω τώρα εγώ όλο αυτό; Αλλά απάντηση δεν βρίσκεις. Παραδέχεσαι απλώς ότι αυτή είναι η ζωή, και προσπαθείς να το προσπεράσεις. Να πας παρακάτω. Αλλά εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα. Μπορείς να πας παρακάτω; Δεν μπορείς. Κολλημένος (με την «μπάλα») είσαι. Και όχι πως δεν σ΄ αρέσει, σ΄ αρέσει. Αλλά να... είναι τα τόσα «να» που μπαίνουν στη μέση, οπότε κάνεις τη φυγή προς το μέλλον και γαντζώνεσαι από το ότι μαζί θα ζήσεις. Δεν ξέρεις πώς, ξέρεις όμως το τι, και το γιατί...
Συγγνώμη... για την απραξία
Σκέψεις ισοπεδωτικές, αλλά αναγκαίες. Για να μπορείς μετά να κοιτάς τον άλλο στα μάτια και να του λες αυτό που θες. Εγώ για παράδειγμα το κάνω τώρα, γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ. Αδίκησα τον Καραμανλή την περασμένη Δευτέρα. Του χρέωσα μια... «τσαγκαροδευτέρα», ενώ εκείνος βρισκόταν σε επίσκεψηαστραπή στην Ισπανία. Από μια καραμπόλα απίθανων συγκυριών, που μόνο ο νόμος του Μέρφι μπορεί να αιτιολογήσει (και να δικαιολογήσει), προκλήθηκε ένα αδιανόητο έλλειμμα ενημέρωσης σχετικά με τις δραστηριότητές του, και η κατάληξη ήταν να του προσθέσω μια, ακόμη, μέρα πλήρους απραξίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχόλια και αρνητικές κρίσεις. Του ζητάω ασφαλώς συγγνώμη, Αλλά ας μην κάνει το λάθος. Αυτή από μόνη της προφανώς δεν αρκεί για να ανασκευάσει την εικόνα του στην κοινωνία, ότι είναι ένας πρωθυπουργός της ήσσονος προσπάθειας, της μειωμένης παραγωγικότητας και της ελάχιστης αποτελεσματικότητας. Πρέπει να δουλέψει και ο ίδιος εντατικά γι΄ αυτό...
Έβγαλε λάδι τον Μητσοτάκη
Να δουλέψει! Ποιος λέει όχι; Εμάς μόνο να μη δουλεύει. Γιατί όλο αυτό που έγινε με την αλλαγή στην ηγεσία της ΕΥΠ είναι κανονικό δούλεμα. Χοντρό δούλεμα, για την ακρίβεια. Γιατί δεν μπορεί ας πούμε να βάζεις επικεφαλής της ΕΥΠ τον εισαγγελέα Παπαγελλόπουλο και να έχεις και την απαίτηση να αναφωνήσουμε όλοι «ωσαννά» με την επιλογή σου. Δεν γίνεται αυτό. Ο συγκεκριμένος εισαγγελέας δεν είναι άγνωστος στην ελληνική κοινωνία. Τον ξέρουν όλοι. Από την εποχή που έβγαλε λάδι τον Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία για την υπόθεση της χρηματοδότησης της Ρηγίλλης με μαύρο χρήμα από τη λιβεριανή εταιρεία ΜΑΥΟ. Κι αργότερα που κράτησε κανένα χρόνο στο συρτάρι του μυστική την ιστορία των υποκλοπών και μετά τις απαγωγές των Πακιστανών και πάει λέγοντας. Δεν είναι άγνωστος ο Παπαγγελοπουλος, όχι. Ένας «δικός μας» άνθρωπος είναι. Καταδικός μας, για την ακρίβεια. Με παρελθόν. Και δεν πρέπει να αισθανόμαστε καθόλου ήσυχοι που τοποθετήθηκε σ΄ αυτή τη θέση, αν με εννοείτε, τι εννοώ...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου