Το «πώς» της νίκης

Του ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ

Όλες τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα τις κέρδισε το κόμμα που μπήκε στη μάχη με τον αέρα στα πανιά του. Το κόμμα που προηγείτο στις δημοσκοπήσεις. Θεωρητικά, βέβαια, μπορεί πάντα κάτι να συμβεί στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και η εκλογική δυναμική να ανατραπεί. Το προβάδισμα να αλλάξει χέρια. Αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ ώς τώρα στην ελληνική εκλογική εμπειρία. Δεν συνέβη ούτε καν το 2007, όταν ένα συγκλονιστικό γεγονός, οι φονικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, ξέσπασε στη μέση του εκλογικού αγώνα. Υπάρχει, λοιπόν, περίπτωση να συμβεί τέτοια ανατροπή, τώρα;
Θεωρητικά, ναι. Πρακτικά, είναι.................
απίθανο. Η σημερινή εκλογική δυναμική έχει τις ρίζες της στο εκλογικό αποτέλεσμα του 2007, μια «δεύτερη ευκαιρία» που δόθηκε στον Καραμανλή με μισή καρδιά και ήταν σαφές ότι θα ήταν και η τελευταία. Καταγράφεται σταθερά, εδώ κι έναν χρόνο σχεδόν, εις βάρος της Ν.Δ. Και ό,τι κι αν επιχείρησε να κάνει στο διάστημα αυτό ο Κ. Καραμανλής, η ρημάδα η δυναμική δεν άλλαζε και το «περιθώριο ήττας» διευρυνόταν.
Μπορεί λοιπόν εύλογα να υποθέσει κανείς πως ούτε ο ίδιος ο- εγκρατής περί τα δημοσκοπικά και εκλογικά- Καραμανλής δεν πάει για την ανατροπή. Ο χρόνος που διάλεξε να κάνει τις εκλογές, ο λόγος που επικαλέστηκε για να τις αιτιολογήσει και ο τρόπος που δίνει τον εκλογικό αγώνα, όλα δείχνουν ότι δεν προσβλέπει στο απίθανο ενδεχόμενο της νίκης της παράταξης, αλλά στην επόμενη ημέρα. Διεκδικεί για τον εαυτό του μια έξοδο, που ν΄ αφήνει την πόρτα ανοιχτή για μια, κάποτε, ένδοξη επιστροφή.
Όσο για τις εκλογές, είναι βέβαιο ότι θα τις κερδίσει το ΠΑΣΟΚ. Αλλά πώς θα τις κερδίσει;
Αυτό το «πώς» έχει μια διάσταση στεγνά αριθμητική. Θα έχει ο νικητής των εκλογών δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση; Η απάντηση, όπως όλοι στερεότυπα επαναλαμβάνουν, εξαρτάται κυρίως από έναν παράγοντα: από το κατά πόσον θα επαναληφθεί στις εκλογές αυτές το φαινόμενο να στρέφεται προς τα λεγόμενα «μικρά κόμματα» μια ορατή από το 2007 και ισχυρή ψήφος απόρριψης, απογοήτευσης και διαμαρτυρίας, που αποτελεί στέρεα εγκατεστημένο ρεύμα στο εκλογικό σώμα. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Οικολόγοι, ο Καρατζαφέρης πάνε καλά- αδιάφορο από ποια δεξαμενή προσπορίζονται τις ψήφους τους και ανεξάρτητα από τις αβυσσαλέες διαφορές που χωρίζουν αυτές τις τρεις πολιτικές σημαίες και τους ψηφοφόρους τουςτότε η αυτοδυναμία του νικητή καθίσταται δύσκολη. Εάν όχι, η αυτοδυναμία θα είναι εύκολη και απολύτως εξασφαλισμένη.
Αλλά το «πώς» της προαναγγελθείσας νίκης έχει και μια άλλη, πέρα από την αριθμητική, διάσταση. Και να κερδίσει την αυτοδυναμία (όπερ και πιθανότερο, άσχετα με την εκλογική επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ, αν μείνουν εκτός οι Οικολόγοι), το ΠΑΣΟΚ πρέπει να βρει τρόπο να συνομιλήσει με τη- βουβή σήμερα και μουδιασμένη- Ελλάδα που αγωνιά, δυσπιστεί και αποστρέφεται τον κυρίαρχο πολιτικό και μιντιακό λόγο. Με μια Ελλάδα που δεν ιδιωτεύει, με την κλασική έννοια του όρου, αλλά και δεν ενσωματώνεται σε μια δημόσια σφαίρα που είναι στα μάτια της απαξιωμένη κι ένα πολιτικό σύστημα, στα μάτια της, αναξιόπιστο. Η συνομιλία- αναγκαία για την ανάταξη της εμπιστοσύνης που στέγνωσε στον ελληνικό δημόσιο χώρο και την εφαρμογή ενός προγράμματος προοδευτικών μεταρρυθμίσεων- είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολη. Αλλά θα γίνει πολύ δυσκολότερη αν η εκτός ΚΚΕ Αριστερά, η Αριστερά που, θεωρητικά, θα μπορούσε να συνθέσει τη διαμαρτυρία και την αμφισβήτηση σε ριζοσπαστική, καινοτόμα πρόταση, περιθωριοποιηθεί, βγει εκτός παιγνίου.
Έστω κι αν συμβεί από δικό της φταίξιμο, κι όχι από άλλου την κακόβουλη δράση. Έστω κι αν δεν θα έχει άλλον να μέμφεται παρά τις δικές της αδυναμίες, την ηγετική αβελτηρία, την ιδεολογική οκνηρία και τη στρατηγική αμηχανία της, μια ενδεχόμενη έκλειψη της εκτός ΚΚΕ Αριστεράς στις εκλογές αυτές μπορεί να προσφέρει «δώρο αυτοδυναμίας» στο ΠΑΣΟΚ, αλλά θα αφαιρέσει δύναμη αντιπροσώπευσης και δυνατότητα αλλαγής από το πολιτικό σύστημα και έναν πολύτιμο ανταγωνιστήσυνομιλητή από μια κυβέρνηση που θα ήθελε, πράγματι, ν΄ αλλάξει τη διαδρομή της χώρας.



ευχαριστούμε για την επίσκεψη