Του 
Παύλου Τσίμα
Ήταν μια ασυνήθιστη παράσταση η χθεσινή.
Ο περφόρμερ άνοιξε το πρόγραμμά του με μια βερσιόν ενός ελαφρολαϊκού σουξέ, από αυτά που λέει ωραία ο Ρέμος, αφιερωμένο στη γαλάζια καρδιά που την πλήγωσε και του θύμωσε. «Μα δεν τελειώσαμε», της τραγούδησε ο Καραμανλής. Δεν σε παράτησα, δεν σε πρόδωσα, δεν σ΄ ε γκατέλειψα στα νύχια των εχθρών μας. Θα μείνω μαζί σου, θα το παλέψω- «όσο ποτέ»!- κι αν χάσουμε, πάλι εδώ θα μείνω. «Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει».
Κι έπειτα, όταν η πληγωμένη γαλάζια καρδιά, η «ψυχή της παράταξης», συγκινημένη, δακρυσμένη τού παρεδόθη και τον χειροκρότησε, εκείνος είχε δυο λόγια και για το υπόλοιπο ακροατήριο, τους μη μετέχοντες στο μικρό, γαλάζιο ερωτικό δράμα. Άφησε το ύφος Ρέμου, πήρε ένα ύφος Τσώρτσιλ και υποσχέθηκε ιδρώτα, αίμα και δάκρυα, για να βγούμε από μια κρίση- από την οποία, εν τούτοις, ισχυρίστηκε ότι μας έχει ο ίδιος σώσει, με τις «πολιτικές» του, και η οποία, όπως μας βεβαίωσε, δεν μας απειλεί δα και με καταστροφή, δεν κινδυνεύουμε και να πτωχεύσουμε! Το δεύτερο μέρος της παράστασης, φυσικά, δεν είχε την ίδια επιτυχία. Δεν έπεισε. Ούτε χειροκροτήθηκε.
Άφησε, όμως, μια απορία και μια αμυδρή ελπίδα. Αν τα εννοεί όσα είπε για την επόμενη μέρα, αν έχει πράγματι κατά νου να μείνει και μετά την ήττα ηγέτης μιας ανανεωμένης παράταξης, με νέα υλικά, με υπεύθυνη στάση στα πολιτικά πράγματα («θα ψηφίσουμε Παπούλια κι αν έχουμε ηττηθεί») και μεταρρυθμιστική ατζέντα, τότε θα μπορούσαμε να ελπίζουμε πως η χώρα μπορεί να έχασε μαζί του πέντε χρόνια, όσο κυβερνούσε, αλλά κέρδισε έναν ωριμότερ πολιτικά Καραμανλή, ηγέτη μιας ωφέλιμης αντιπολίτευσης για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.
Ο περφόρμερ άνοιξε το πρόγραμμά του με μια βερσιόν ενός ελαφρολαϊκού σουξέ, από αυτά που λέει ωραία ο Ρέμος, αφιερωμένο στη γαλάζια καρδιά που την πλήγωσε και του θύμωσε. «Μα δεν τελειώσαμε», της τραγούδησε ο Καραμανλής. Δεν σε παράτησα, δεν σε πρόδωσα, δεν σ΄ ε γκατέλειψα στα νύχια των εχθρών μας. Θα μείνω μαζί σου, θα το παλέψω- «όσο ποτέ»!- κι αν χάσουμε, πάλι εδώ θα μείνω. «Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει».
Κι έπειτα, όταν η πληγωμένη γαλάζια καρδιά, η «ψυχή της παράταξης», συγκινημένη, δακρυσμένη τού παρεδόθη και τον χειροκρότησε, εκείνος είχε δυο λόγια και για το υπόλοιπο ακροατήριο, τους μη μετέχοντες στο μικρό, γαλάζιο ερωτικό δράμα. Άφησε το ύφος Ρέμου, πήρε ένα ύφος Τσώρτσιλ και υποσχέθηκε ιδρώτα, αίμα και δάκρυα, για να βγούμε από μια κρίση- από την οποία, εν τούτοις, ισχυρίστηκε ότι μας έχει ο ίδιος σώσει, με τις «πολιτικές» του, και η οποία, όπως μας βεβαίωσε, δεν μας απειλεί δα και με καταστροφή, δεν κινδυνεύουμε και να πτωχεύσουμε! Το δεύτερο μέρος της παράστασης, φυσικά, δεν είχε την ίδια επιτυχία. Δεν έπεισε. Ούτε χειροκροτήθηκε.
Άφησε, όμως, μια απορία και μια αμυδρή ελπίδα. Αν τα εννοεί όσα είπε για την επόμενη μέρα, αν έχει πράγματι κατά νου να μείνει και μετά την ήττα ηγέτης μιας ανανεωμένης παράταξης, με νέα υλικά, με υπεύθυνη στάση στα πολιτικά πράγματα («θα ψηφίσουμε Παπούλια κι αν έχουμε ηττηθεί») και μεταρρυθμιστική ατζέντα, τότε θα μπορούσαμε να ελπίζουμε πως η χώρα μπορεί να έχασε μαζί του πέντε χρόνια, όσο κυβερνούσε, αλλά κέρδισε έναν ωριμότερ πολιτικά Καραμανλή, ηγέτη μιας ωφέλιμης αντιπολίτευσης για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου