Τo υ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡ. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ gpapachristos@dolnet.gr
Να τ ο ξεκαθαρίσω εξ αρχής: σιχαίνομαι τις γιορτές. Τι δηλαδή σιχαίνομαι; Να, αυτό το συν εχές «Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά βρε, ό,τι επιθυμείς». Τι ευχή! «Ό,τι επιθυμείς». Μεγαλύτερη ανοησία δεν έχω ακούσει. Δηλαδή επειδή έρχεσαι εσύ με ένα χαμόγελο ώς τ΄ αυτιά, γιατί προφανώς θέλεις να στο ανταποδώσω, και μου λες «ό,τι επιθυμείς», σημαίνει ότι εγώ θα έχω ό,τι επιθυμώ; Προφανώς όχι! Γιατί αν ήταν έτσι, τότε η ζωή δεν θα είχε κανένα νόημα και θα είχαμε πεθάνει όλοι από βαριάς μορφής κατάθλιψη. Είσαι φτωχός; «Ό,τι επιθυμείς»- ήτοι να λυθεί ως διά μαγείας το οικονομικό σου πρόβλημα. Να έχεις τα πάντα, σπίτια, αυτοκίνητα, σκάφη, γυναίκες, λεφτά, όλα, και να μη σκέφτεσαι τα πράσινα τέλη της Τίνας, και σε πιάνει τεταρταίος πυρετός. Είσαι πλούσιος; «Ό,τι επιθυμείς» και συ- δηλαδή ευτυχία, ηρεμία, χαρά, αισιοδοξία, καλή διάθεση. Μα αν είσαι πλούσιος ηρεμία αποκλείεται να έχεις, κι όσο για όλα τα άλλα παίζεται. Πάντως όλα μαζί αποκλείεται. Κι αν τα έχεις όλα, θα πας από ανίατη βαρεμάρα, αδύνατον να το αντέξεις. Είσαι ερωτευμένος; Παρομοίως «ό,τι επιθυμείς», κι ας το έχει το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου σου ένας άλλος, και συ καίγεσαι στις εφτά φωτιές της κόλασης από πόνο, από ζήλεια, από θυμό που δεν μπορείς να έχεις ό,τι ο άλλος που λέγαμε σφίγγει στην αγκαλιά του...
«Ό,τι επιθυμείς» κύριε... Γιώργο
Είσαι ο Γιώργος; «Ό,τι επιθυμείς» και συ πρόεδρε. Τι να επιθυμεί ο Γιώργος; Να τα βγάλει πέρα με την κρίση χωρίς να ανοίξει μύτη. Γίνεται; Δεν γίνεται. Είναι σα να μου λες, θα φτιάξω ομελέτα, αλλά αυγά δεν θα σπάσω. Δεν θα σπάσεις; Και τότε τι ομελέτα θα φτιάξεις; Αν είναι έτσι, με τον αέρα, φτιάξε μας μπρικ, σολομό, χαβιάρι, και όλα τα συναφή που τρώνε οι πλούσιοι, και ευφραίνεται η καρδιά τους συνοδεία σαμπάνιας- με ομελέτα, χωρίς μάλιστα..............................αυγά, θα τη βγάλουμε εμείς χρονιάρες μέρες; Τον άκουγα τον Γιώργο τις προάλλες στο Μαξίμου να μιλάει σ΄ αυτήν τη μάζωξη με τους δημοσιογράφους, και πραγματικά του έβγαλα το καπέλο: ο άνθρωπος είναι σε κατάσταση «ζεν». Οι δημοσιογράφοι γύρω του να ολοφύρονται για τα δεινά της χώρας, κι εκείνος να τους διαβεβαιώνει ότι και σχέδιο έχει και θέληση και αποφασιστικότητα. Και πως εντάξει μωρέ, έχουμε κάτι προβληματάκια με την οικονομία, αλλά θα τα ξεπεράσουμε, γιατί οι αστείρευτες δυνάμεις του Έλληνα είναι ανεξάντλητες, και τέτοια. Ο Γιώργος είναι σε φάση- το υπογράφω!- να πάει σε σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να στείλει στα κάγκελα με τη μία τους υπόλοιπους 26. Να κάνει τον Αλμούνια και εκείνον τον μπάρμπα τον Τρισέ, να τρέχουν σε ψυχολόγους...
Εγώ μαζί σου είμαι, πρόεδρε...
«Ό,τι επιθυμείς» κύριε... Αντώνη
Είσαι ο Σαμαράς; «Ό,τι επιθυμείς» προεδράρα. Δηλαδή, τι; Να δεις την Ντόρα να προσκυνάει γονυπετής ότι δεν θα ξαναπεί κακιά κουβέντα για σένα, ότι θα σου είναι πιστή (όπως άλλωστε κάθε γυναίκα διαβεβαιώνει 28 φορές το δευτερόλεπτο τον κάθε «τυχερό» που της έχει τύχει), ότι κάτι κουκλίτσες κέρινες με το ομοίωμά σου, τις οποίες πού και πού χρησιμοποιούσε για να χώνει κάτι καρφίτσες, δεν θα τις ξαναπιάσει στα χέρια της, και επιπλέον - να, μα το Θεό- θα σε βοηθήσει να κάνεις οργανωμένη αντιπολίτευση στον Γιώργο και την κυβέρνηση.
Επιπλέον στο «ό,τι επιθυμείς» συμπεριλαμβάνω απαραιτήτως να δεις το έρμο το μαγαζί που λέει κι ο φίλος μου ο Πάσχος, να συμμαζεύεται. Εύκολο είναι αυτό; Εύκολο δεν είναι, δύσκολο είναι, πολύ δύσκολο. Αλλά άμα ήταν εύκολο, τότε τι νόημα θα είχε το «ό,τι επιθυμείς» που σου λέει από χθες ο κάθε ένας που μπερδεύεται στα πόδια σου; Και άσε και το άλλο που το 2010 είναι χρονιά (δημοτικών) εκλογών, και πρέπει να νικήσεις γιατί άμα δεν νικήσεις, χάσεις ας πούμε την Αθήνα, ποιος τους ακούει όλους αυτούς...
«Ό,τι επιθυμείτε» Αλέκα, Γιώργο, Αλέξη
Τώρα, και για τους υπόλοιπους, δηλαδή Αλέκα, Καρατζαφέρη, Τσίπρα, το «ό,τι επιθυμείς» ασφαλώς ισχύει και γι΄ αυτούς. Η Αλέκα να κερδίσει τον... πόλεμο (ρέει το αίμα στους δρόμους, πληροφορούμαι από τις αιματηρές επιχειρήσεις που διεξάγει το επαναστατικό κίνημα). Για τον Καρατζαφέρη καλύτερες εμπνεύσεις (σε ατάκες), κι όχι σαν αυτά τα κουλά που είπε στην τελευταία ημέρα της συζήτησης του Προϋπολογισμού που μας άφησαν παγωτό- ρε πρόεδρε, άμα δεν σου βγαίνει, μη λες τίποτε, δεν χρειάζεται να το κουράζεις το πράγμα. Για τον Αλέξη που θα γίνει μπαμπάς, πραγματικά τις καλύτερες ευχές για το μωρό που έρχεται. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, καλά ξεμπερδέματα. Όπως καλά ξεμπερδέματα και με τον Αλαβάνο, που το μετάνιωσε πικρά που τον έκανε αρχηγό, αλλά στην πολιτική ισχύει ό,τι και με τα ταμεία: «μετά την απομάκρυνσιν, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»...
Επιθυμώ να πάει η χώρα καλύτερα...
Ήθελα να γράψω κι άλλα, πρωτοχρονιάτικα, αλλά δεν θα συνεχίσω. Όπως λέω και στην αρχή, τις σιχαίνομαι τις γιορτές, και ειδικά ετούτη, τη χθεσινή, της Πρωτοχρονιάς. Που σου υπενθυμίζει ότι στο σακούλι που κουβαλάει ο καθένας στην πλάτη του, προστέθηκε άλλος ένας χρόνος, και πως αυτό δεν μπορεί να γίνεται εσαεί, είναι νομοτέλεια- κάποια στιγμή θα σταματήσει η πρόσθεση. Ξέρω, ακούγονται λίγο πεσιμιστικά όλα αυτά, μέρα πού ΄ναι, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, καθώς ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο. Ή όπως λέει και μια φίλη μου, που τη θυμάμαι πάντα, «αύριο; Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει».
Αν έχει ένα καλό πάντως η Πρωτοχρονιά, είναι ότι σε εξαναγκάζει εκ των πραγμάτων να κάνεις έναν απολογισμό του χρόνου που πέρασε: τι έκανες λάθος, πού θα μπορούσες να τα πας καλύτερα, πού έχασες, γιατί έχασες, και πού θα μπορούσες να βελτιωθείς για να τα καταφέρεις την επόμενη φορά. Και δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους αυτό, τον καθένα μας χωριστά, αφορά και την πολιτική- κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Που έχουν την ευθύνη να πάει η χώρα καλύτερα...
Κι όσο για μας, «άντε βρε, Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά και... ό,τι επιθυμείτε»!..
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου