| | ||
| Οι "πληγές" του φετινού Ολυμπιακού είναι γνωστές σε όλους... Οι Λατινοαμερικάνοι δεν βοηθάνε όπως πέρυσι και αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο στην εικόνα της ομάδας και στα αποτελέσματά της. Οι Νικοπολίδης και Μέλμπεργκ σώζουν τα προσχήματα. | ||
Σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, καλώς ή κακώς, οι μεγάλοι παίκτες.................................. |
είναι αυτοί που παίρνουν στις πλάτες του ή στα πόδια τους την κατάσταση και οδηγούν την ομάδα. Οι ρολίστες βοηθούν και συμπληρώνουν το παζλ, όμως τα ονόματα καθορίζουν εν πολλοίς και το τελικό αποτέλεσμα στο φινάλε της σεζόν. Αν δεν τραβάνε, τότε το πρόβλημα είναι μεγάλο και δεν κρύβεται με τίποτα. Σε 1-2 ματς μπορεί, σε σύνολο παιχνιδιών ποτέ. Το παράδειγμα του Ολυμπιακού είναι χαρακτηριστικό και αρκετά διδακτικό, καθώς τα πρώτα βιολιά του κινούνται σε ρηχά νερά.
Οι αδύναμοι κρίκοι της ομάδας
Ο πολύς Λουτσιάνο Γκαλέτι, τα δυο προηγούμενα χρόνια ήταν να έχεις χίλια μάτια να τον βλέπεις και δικαιολογούσε πλήρως τον -άτυπο- τίτλο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή που παίζει στα γήπεδά μας. Φέτος, σε όλα σχεδόν τα ματς πονάνε ακόμα και τα δυο μας τα ματάκια με αυτό που παρουσιάζει στο γήπεδο. Σύμφωνοι, δεν έκανε προετοιμασία και έβγαλε και τραυματισμούς μέσα στην σεζόν. Όμως, έχει παίξει και σε αρκετά παιχνίδια και στα πιο πολλά είναι ο καλύτερος παίκτης του αντιπάλου. Ο καλός Γκαλέτι είναι ικανός να πάρει μια ομάδα μόνος του και να την απογειώσει. Ο κακός Γκαλέτι είναι εξοργιστικός και δεν κάνει ούτε τα αυτονόητα στο χορτάρι. Κρύβεται, είναι φοβικός, δεν βοηθάει και γενικά χαλάει την εικόνα της ομάδας, καθώς δεδομένα η μπάλα περνάει αρκετά από τα πόδια του.
Κάτι παρόμοιο ισχύει και με τον Ντουντού Σεαρένσε... Πέρυσι, ήταν απροσπέλαστος και με τις εμφανίσεις του αποδείχτηκε ο ηγέτης της μεσαίας γραμμής του Ολυμπιακού και ο απόλυτος συνδετικός κρίκος όλων των γραμμών της ομάδας. Πολύ καλός στα περισσότερα παιχνίδια, σοβαρός, πειθαρχημένος και αποτελεσματικός. Με λίγα λόγια, έκανε όλα αυτά που συνόδευαν την φήμη του από τη Ρωσία και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Φέτος, είναι και αυτός από άλλο ανέκδοτο, αν και είχε ξεκινήσει εντυπωσιακά στα φιλικά προετοιμασίας. Ήρθαν τα επίσημα και έδειξε την κακή του πλευρά. Υπάρχει η δικαιολογία ότι την προηγούμενη σεζόν τράβηξε τεράστιο κουπί, ενώ παίζει και φέτος χωρίς σταματημό. Όμως, το ασόβαρο στυλ του μέσα στο παιχνίδι, οι επιπολαιότητες σε αρκετά παιχνίδια, οι ακατάπαυστες δηλώσεις του και το τελευταίο κρούσμα με τον τραυματισμό του στις γιορτές έπειτα από συμμετοχή του σε φιλικό χωρίς να προειδοποιήσει, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Ο Λουίς Ντιόγκο έλειπε για μεγάλο χρονικό διάστημα, επομένως δεν πρέπει να κριθεί επαρκώς στο ματς με την ΑΕΚ. Όμως, το καλοκαίρι πήγε στην προετοιμασία με... μπάκα, στα φιλικά και στα επίσημα ματς ήταν τσακωμένος με την περιοχή και τα αντίπαλα δίχτυα και με εξαίρεση κάποιες εξάρσεις πριν τον τραυματισμό του στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης, δεν δικαιολογεί τα λεφτά που δαπανήθηκαν πέρυσι για την απόκτησή του. Ο περσινός Ντιόγκο ήταν σαφώς καλύτερος και πιο αποτελεσματικός, φέτος όμως μπορεί να αποτελεί απλά στήριγμα του Μήτρογλου και τίποτα παραπάνω.
Ο Έντζο Μαρέσκα ανήκει σε μια άλλη κατηγορία. Δεν είναι ποτέ προκλητικά κακός, δεν ειναι ποτέ εντυπωσιακά καλός. Με εξαίρεση το ματς με την Σταντάρ Λιέγης στο Φάληρο, όπου έβγαλε μάτια και κάποια άλλα καλά του παιχνίδια σε πρωτάθλημα και Ευρώπη, δεν κάνει την διαφορά στο δημιουργικό κομμάτι της ομάδας με την συχνότητα που ίσως να ήθελαν στον Ολυμπιακό. Η ποιότητά του είναι δεδομένη, όπως και οι παραστάσεις του από μεγάλα παιχνίδια, όμως θα πρέπει να είναι πιο ενεργός μέσα στο παιχνίδι και να φαίνεται περισσότερο η παρουσία του. Απλά επισημαίνεται, δίχως πάντως, να ανήκει απαραίτητα στην κατηγορία των τριών Λατίνων της ομάδας.
Τα δυνατά χαρτιά βρίσκονται στην οπισθοφυλακή
Βέβαια, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και φυσικά αυτές είναι οι Αντώνης Νικοπολίδης και Όλοφ Μέλμπεργκ. Ο μεν πρώτος έχει κάνει σωρεία εκπληκτικών επεμβάσεων, αν και με ΠΑΣ Γιάννινα (δεύτερο γκολ), Άρη και ΑΕΚ (δεύτερο γκολ) έκανε λάθη που κόστισαν βαθμούς, δίχως πάντως να είναι ο κύριος υπεύθυνος. Όμως, με τόσες επεμβάσεις και τέτοιο επαγγελματισμό δεν μπορεί να του προσάψει κανείς το οτιδήποτε. Είναι ιδιαίτερη η θέση του τερματοφύλακα και το λάθος φαίνεται και ας είναι μόλις ένα.
Από την άλλη, ο Μέλμπεργκ είναι μακράν η κορυφαία μετεγγραφή του Ολυμπιακού το καλοκαίρι και δείχνει το πως παίζει σωστά ένας κεντρικός αμυντικός. Δίπλα του βελτιώνεται και ο Αβράαμ Παπαδόπουλος, ενώ ο επαγγελματισμός του είναι χαρακτηριστικός. Δεν έχει ίχνος βεντετισμού, δεν κάνει (όπως άλλοι...) κακή εξωγηπεδική ζωή και τα αποτελέσματα είναι απτά. Ο κόσμος βλέπει και ξέρει, ουδείς μπορεί να τον κοροϊδέψει και το χορτάρι αποτελεί τον καθρέφτη για κάθε ποδοσφαιριστή. Άλλωστε, εκεί φαίνεται η δουλειά του καθενός και η διάθεσή του για προσφορά.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου