Μονολογούμε...

"Εγώ μιλώ με τ' άλογα,

το σπίνο, τον κορυδαλλό,

με όντα, εγώ, παράλογα

και με ανθρώπους δεν μιλώ...

Εγώ μιλώ με τη βροχή

και με το κύμα στο γιαλό,

με όντα, εγώ, χωρίς ψυχή

και με ανθρώπους δεν μιλώ...

Μονολογούμε, μονολογούμε,

τι λένε οι άλλοι ούτε που ακούμε,

τον ξένο πόνο δεν τον μπορούμε,

μιλάμε έτσι για να μιλούμε."

Αυτά τα λόγια γυρνάνε μέρες τώρα στο μυαλό μου...

αυτές τις μέρες, αισθάνομαι ότι 'μονολογούμε'

ο καθένας μας αντιμετωπίζει προβλήματα

πρωτόγνωρα, άγνωστα μέχρι χθες, αλλόκοτα...

προβλήματα που βαραίνουν την ψυχή

και μας κρατάνε εγκλωβισμένους,

απομυζώντας και την τελευταία μας ικανότητα ανάλυσης

με αποτέλεσμα...

να μας μιλάνε οι γύρω μας για τα δικά τους,

αλλά εμείς, χωρίς το παραμικρό απόθεμα δυνάμεων,

δεν μπορούμε ούτε καν να ακούσουμε,

πόσο μάλλον να συμπονέσουμε, να συμμεριστούμε,

να συνδράμομε, να ενθαρρύνουμε ακόμη και να παρηγορήσουμε...

Οι φίλοι, όμως γι' αυτό βρίσκονται στην ζωή μας...

να τους ακούμε, να τους συναισθανόμαστε, να τους παρηγορούμε...

Τι θα γίνει; Για πόσο ακόμη θα μονολογούμε;

Θα μου πείτε, προς τι όλα αυτά;

Ναι, είναι αλήθεια!

Σήμερα, έπιασα τον εαυτό μου να 'μονολογώ'

'τι λέγανε οι άλλοι, ούτε που άκουγα...

τον ξένο πόνο δεν τον μπορούσα...

μιλούσα μόνο για τον δικό μου...!

Μήπως, τελικά πρέπει ν`αρχίσω να μιλάω...

'με τ' άλογα, το σπίνο, τον κορυδαλλό' ή

'με τη βροχή και με το κύμα στο γιαλό'

τουλάχιστον αυτά τα 'όντα, τα παράλογα' και

'τα όντα χωρίς ψυχή'...

δεν μπορώ να τα πληγώσω!!!

Τὸ σῶμα -λέει-
στὴ γενική: τοῦ σώματος
καὶ γενικὰ τὸ σῶμα
ἄλλη λέξη πυκνότερη δὲν ἔχω
παίρνω τὴ νάϋλον σακούλα
μπαίνω στὰ λαϊκὰ ἑστιατόρια
μαζεύω ψαροκόκαλα
γιὰ τὶς ἄγριες γάτες τῆς γειτονιᾶς
στὰ διαλείματα -λέει-
κουβεντιάζω μὲ τοὺς μουσικοὺς
στὰ σκοτεινὰ παρασκήνια-
τί ἀπέραντη ἀπόσταση διανύω
ἀπ᾿ τὸ σῶμα σου
ἕως τὸ σῶμα σου.

Γιάννης Ριτσος- "Ερωτικά"

Πηγή: Nefeloma Blog